Camerata RCO

Afgelopen zondag was het laatste concert van Camerata RCO in het Energiehuis te Dordrecht. Zij hebben hier dit jaar 3 concerten op zondag ochtend om 11 uur gegeven. Wat natuurlijk best bijzonder is, want Camerata RCO is een ensemble van leden van het Koninklijk Concertgebouw Orkest. Zij maken in verschillende bezettingen ensembles met elkaar. Zondag waren ze als strijkkwintet aanwezig. In de bezetting voor 2 violen 2 altviolen en 1 cello.

Toen wij (mijn vader en ik) een tijd geleden gingen kijken naar leuke concerten in de buurt, stond er bij dit concert alleen dat er strijkkwintten werden gespeeld van Brahms en Mozart. Altijd goed, dachten we. Alleen heeft Mozart 6 (!) strijkkwintetten.

Toen ik via het Facebook evenement zag wat het zou worden was ik blij verrast. Het werd: Mozart string quintet in c minor (waarvan ik zelf een tijdje geleden het 1e deel heb gespeeld) en Brahms string quintet no. 2 in G Major( waarvan ik laatst het 2e deel heb ontdekt, wat ik suuuuuper mooi vind en al heel vaak heb opgezet en meegespeeld met Spotify)

Omdat ik dus (ook al zijn het van beide kwintetten 1 vd 4 delen) de stukken kende, was ik erg benieuwd hoe zij het interpreteren. Daarom dacht ik, laat ik hier een recensie over schrijven.

Ze begonnen met Mozart. Ik heb het 1e deel recent gestudeerd omdat we ergens in een voorprogramma van een concert konden spelen. De eerste 4 maten zijn al op zo veel verschillende manieren te interpreteren, ik weet nog dat wij daar zelf ook over na hebben gedacht hoe we het wilde laten klinken en overbrengen. Er zijn veel verschillende opnames en veel spelen het dus ook anders. Zij speelden het een stuk vlugger en minder expressief. Dat expressieve miste ik in het gehele Mozart quintet eigenlijk wel. Ik kan het voornamelijk met het 1e deel goed vergelijken omdat ik er mijn eigen kijk op heb. Zo weet ik dat wij duidelijk verschil in dynamiek moesten maken, wat zij veel minder deden. Dit vond ik vaak wel jammer, want als je dit kwintet voor het eerst hoort klinkt het niet typisch 'Mozart' achtig. Het staat in mineur, het is dreigend, boos-achtig. de Sforzando's werden ook minder uitbundig gespeeld, het kon wat mij betreft allemaal wat breder, meer verschil, vooral de forte's meer forte. Het klinkt misschien een beetje alsof ik zeur, maar naar mijn mening kon het wat expressiever. Zo, nu is het wel duidelijk toch?

Toen ze Mozart gespeeld hadden vertelde de 2e violiste, Annebeth Webb, dat ze dit stuk al langer op het repertoire hebben staan, en nog goed in de vingers zat omdat ze het laatst op een tournee in Amerika nog hadden gespeeld. Na het concert had ik het er nog over met mijn ouders. Wat zou de reden zijn dat ze dit op deze manier speelden? Omdat het in de tijd van Mozart zo ging? Of juist omdat ze het al vaak hadden gespeeld dat het 'makkelijk' was voor ze? Wij kwamen er niet echt uit.

In Brahms lieten ze horen dat ze toch grote verschillen kunnen maken. Brahms is natuurlijk een stuk romantischer. Ik vond ze hier heel goed samenspelen, erg oplettend en precies. Brahms is geen makkelijke muziek om te spelen, het vergt veel van de musici. Soms was dit te horen, minimaal, echt alleen als je het stuk goed kent. Het 2e deel ging een stuk langzamer dan dat ik gewend was. Dit was dus even omschakelen. Ik kreeg op sommige momenten, vooral in het 1e deel, kippenvel, Brahms is een namelijk van mijn favoriete componisten.

Het evenwicht van de musici in vergelijking met solo's was redelijk. De cellist was het 'overtuigendst' de 1e viool was soms wat zacht.

Over het algemeen vond ik het een hardstikke mooi concert, laat dat duidelijk zijn. Mijn 'kritiek' (meer mening natuurlijk) is bij Mozart wat uitgebreider, omdat ik dat stuk beter kende. Het is trouwens ook goed te zien dat ze plezier hebben in het samenspelen, dat vind ik erg leuk en ook belangrijk om te zien. Het zijn natuurlijk ook gewone mensen.